Έχεις περάσει οκτώ ώρες στη δουλειά, έχεις απαντήσει σε emails, έχεις συμμετάσχει σε συναντήσεις, έχεις λύσει προβλήματα, έχεις βοηθήσει συναδέλφους και έχεις προσπαθήσει να προχωρήσεις όσα βρίσκονται στη λίστα σου. Κι όμως, όταν έρχεται η στιγμή να κλείσεις τον υπολογιστή, είναι πολύ πιθανό το μυαλό σου να επιστρέψει σε εκείνο το report που δεν ολοκληρώθηκε, στο μήνυμα που δεν απάντησες ή σε όλα όσα μεταφέρθηκαν για αύριο.
Και κάπως έτσι, μια ημέρα γεμάτη δουλειά μπορεί να καταλήξει με την αίσθηση ότι δεν έκανες αρκετά.
Αναρωτιέμαι πόσο συχνά συμβαίνει αυτό και πόσο εύκολα έχουμε συνηθίσει να αξιολογούμε την εργασιακή μας ημέρα όχι με βάση όσα καταφέραμε, αλλά με βάση όσα εξακολουθούν να μας περιμένουν.
Γιατί, όμως, η προσοχή μας επιστρέφει τόσο εύκολα σε όσα δεν έχουμε ολοκληρώσει;
Ο εγκέφαλός μας δεν βλέπει πάντα ολόκληρη την εικόνα
Σκέψου πόσο διαφορετικά αισθάνεσαι όταν ολοκληρώνεις μια εργασία που είχες αναβάλει για μέρες σε σχέση με το πώς αισθάνεσαι όταν, μετά από μια ολόκληρη ημέρα προσπαθειών, εξακολουθούν να υπάρχουν δέκα πράγματα στη λίστα σου. Ακόμη κι αν έχεις προχωρήσει σημαντικά, η προσοχή σου μπορεί να παραμένει στραμμένη σε όσα δεν έχουν τελειώσει.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα ένδειξη ότι δεν είσαι αποτελεσματικός ή ότι δεν οργανώνεις σωστά τον χρόνο σου. Οι ανολοκλήρωτες εργασίες μπορούν να συνεχίσουν να απασχολούν τη σκέψη μας ακόμη κι όταν έχουμε σταματήσει να ασχολούμαστε μαζί τους, με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να αποσυνδεθούμε από τη δουλειά (Wendsche et al., 2026).
Και υπάρχει κάτι ακόμη που κάνει αυτή την εμπειρία πιο έντονη: η δουλειά σπάνια τελειώνει πραγματικά. Μόλις ολοκληρώσεις μια υποχρέωση, εμφανίζεται η επόμενη, μόλις πετύχεις έναν στόχο, δημιουργούνται νέες προσδοκίες και, όσο περισσότερα αναλαμβάνεις, τόσο περισσότερα υπάρχουν που θα μπορούσες να είχες κάνει.
Αν, λοιπόν, το βασικό κριτήριο με το οποίο αξιολογείς την ημέρα σου είναι πόσα πράγματα έμειναν ανολοκλήρωτα, είναι πολύ πιθανό να νιώθεις ότι υστερείς, ακόμη κι όταν έχεις κάνει ουσιαστική δουλειά.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι βλέπεις τις εκκρεμότητές σου. Είναι ότι, κάποιες φορές, αυτές καταλήγουν να είναι το μόνο που βλέπεις.
Η πρόοδος δεν είναι πάντα τόσο ορατή όσο η εκκρεμότητα
Στην έρευνά τους για την καθημερινή εργασιακή εμπειρία, η Teresa Amabile και ο Steven Kramer ανέδειξαν πόσο σημαντική μπορεί να είναι η αίσθηση ότι προχωράμε σε κάτι που έχει νόημα για εμάς, ακόμη κι όταν τα βήματα που κάνουμε είναι μικρά. Η πρόοδος σε μια ουσιαστική εργασία μπορεί να επηρεάσει θετικά το συναίσθημα και την παρακίνησή μας, χωρίς να χρειάζεται κάθε ημέρα να συνοδεύεται από ένα μεγάλο επίτευγμα (Amabile & Kramer, 2011).
Σκέψου το για λίγο… μπορεί σήμερα να μην ολοκλήρωσες το project που έχεις αναλάβει, αλλά να ξεκαθάρισες ένα σημαντικό ζήτημα, να πήρες μια απόφαση που καθυστερούσε ή να έκανες μια δύσκολη συζήτηση που θα βοηθήσει τη συνεργασία σου με έναν συνάδελφο. Αν, στο τέλος της ημέρας, μετρήσεις μόνο όσα δεν ολοκληρώθηκαν, όλα τα παραπάνω κινδυνεύουν να χαθούν από την εικόνα που σχηματίζεις για την απόδοσή σου.
Και όταν αυτό επαναλαμβάνεται καθημερινά, μπορεί σταδιακά να συνηθίσεις να αντιμετωπίζεις την εργασία σου μέσα από όσα λείπουν, αντί να αναγνωρίζεις και όσα χτίζονται.
Δεν χρειάζεται να αρχίσεις να σκέφτεσαι θετικά με το ζόρι, ούτε να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα πήγαν καλά ενώ δεν πήγαν. Χρειάζεται να μάθεις να βλέπεις μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της ημέρας σου, στην οποία χωρούν τόσο οι δυσκολίες όσο και η πρόοδος.
Και αυτό μπορείς να αρχίσεις να το εξασκείς.
Μια μικρή αλλαγή που μπορείς να δοκιμάσεις
Για τις επόμενες πέντε εργάσιμες ημέρες, πριν κλείσεις τον υπολογιστή σου, αφιέρωσε τρία λεπτά για να απαντήσεις σε τρεις ερωτήσεις.
Τι προχώρησε σήμερα; Μην περιοριστείς μόνο σε όσα ολοκλήρωσες, αλλά σκέψου και εκείνα στα οποία έκανες ένα βήμα μπροστά, ακόμη κι αν χρειάζονται συνέχεια.
Πού συνέβαλα ουσιαστικά; Μπορεί να ήταν μια απόφαση, μια συζήτηση, η υποστήριξη που έδωσες σε έναν συνάδελφο ή ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκες μια δυσκολία.
Τι χρειάζεται πραγματικά την προσοχή μου αύριο; Αντί να πάρεις μαζί σου ολόκληρη τη λίστα των εκκρεμοτήτων, ξεχώρισε ποιο είναι το επόμενο σημαντικό βήμα και πότε θα ασχοληθείς με αυτό.
Στην αρχή μπορεί να σου φαίνεται περίεργο ή ακόμη και περιττό. Ίσως σκεφτείς ότι δεν έχει νόημα να καταγράφεις όσα έκανες, αφού έτσι κι αλλιώς τα γνωρίζεις. Όμως, ο σκοπός δεν είναι να κρατάς ένα ακόμη ημερολόγιο παραγωγικότητας. Είναι να δημιουργήσεις χώρο για μια ερώτηση που συχνά παραλείπεις: τι πήγε μπροστά σήμερα;
Με τον καιρό, παρατήρησε αν αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο αξιολογείς την ημέρα σου και αν μπορείς να αναγνωρίζεις ευκολότερα την πρόοδό σου χωρίς να αγνοείς όσα χρειάζονται βελτίωση.
Δεν πρόκειται για μια μαγική λύση που θα εξαφανίσει τον φόρτο εργασίας ή την πίεση. Είναι, όμως, ένας τρόπος να αρχίσεις να παρατηρείς και να αλλάζεις μια συνήθεια που επηρεάζει το πώς βιώνεις την καθημερινότητά σου.
Η σχέση σου με τη δουλειά μπορεί να γίνει διαφορετική
Ο τρόπος με τον οποίο αξιολογείς την απόδοσή σου είναι μόνο ένα κομμάτι της σχέσης σου με την εργασία. Οι προσδοκίες που έχεις από τον εαυτό σου, η δυσκολία να θέσεις όρια, η ανάγκη να έχεις τον έλεγχο ή η αίσθηση ότι πρέπει διαρκώς να αποδεικνύεις την αξία σου μπορούν επίσης να επηρεάζουν το πώς αισθάνεσαι μέσα στην ημέρα σου.
Και, κάποιες φορές, το να καταλάβεις τι ακριβώς συμβαίνει είναι το πρώτο βήμα για να μπορέσεις να αλλάξεις κάτι.
Μέσα από τη συνεργασία μας στο coaching, μπορούμε να διερευνήσουμε τι σε δυσκολεύει στη δική σου εργασιακή καθημερινότητα, να αναγνωρίσουμε τα μοτίβα που σε κρατούν εγκλωβισμένο σε μια κατάσταση που δεν σε εξυπηρετεί πλέον και να σχεδιάσουμε συγκεκριμένα, ρεαλιστικά βήματα αλλαγής, με βάση τις δικές σου ανάγκες και συνθήκες.
Αν θέλεις να βελτιώσεις τον τρόπο που σχετίζεσαι με τη δουλειά σου και κατά συνέπεια την εργασιακή & προσωπική σου καθημερινότητα, μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί μου και να διερευνήσουμε μαζί από πού αξίζει να ξεκινήσεις.
Βιβλιογραφία
Amabile, T. M., & Kramer, S. J. (2011). The power of small wins. Harvard Business Review, 89(5), 70–80.
Wendsche, J., Weigelt, O., & Syrek, C. J. (2026). Unfinished work tasks and work-related thoughts during off-job time. https://doi.org/10.1080/10615806.2026.2616302
